Roy's Reis - Van Bankrover Tot Achteloos Ademen

Het mondkapje heb ik nog best een tijd gedragen, anders dan sommigen van jullie early adopters. Tegen wil en dank, dat wel, en onder de neus!

Ik deed hem dan altijd op het aller- aller- allerlaatste moment op, tijdens de allerlaatste stap naar binnen. Bij het verlaten van een winkel deed ik hem vaak al ruim voordat ik buiten was weer af, in slow motion als een echte Reservoir Dog, vechtend tegen het systeem.

Maar na een paar maanden werd de weerstand gewoon te groot. Iedere keer dat hij op moest, kon ik wel zes redenen verzinnen om het niet te doen, om het vervolgens tóch te doen. Uiteindelijk wist ik genoeg moed te verzamelen om mezelf van deze dagelijkse martelgang te bevrijden. Als een ware verzetsheld printte en plastificeerde ik heimelijk drie uitzonderingskaartjes, voor iedere jas één.

De eerste paar keer dat ik zonder mondkapje en mét uitzonderingskaartje brood of bananen ging kopen, voelde het alsof ik een bank ging beroven. De voorbereiding begon thuis al.

Ik ben een man, dus mijn jaszakken zitten doorgaans vol met allerlei willekeurige spullen. Daarom sorteerde ik al die rommel voor vertrek altijd uiterst precies, zodat ik in het geval van een controle direct mijn uitzonderingskaartje tevoorschijn kon toveren.

Onderweg naar de winkel kon ik het niet helpen om extra waakzaam te zijn op handhavers. Hoe dichter ik bij de winkel kwam, hoe harder mijn hart begon te bonzen. Eenmaal binnen liep ik recht op de bananen af en deed ik mijn best om ontzettend zelfverzekerd over te komen – één van de pro tips van early adopters. Maar van binnen wankelde ik en was ik me er iedere seconde van bewust dat ik vrij ademde.

Na het afrekenen viel er een loden last van me af en kon ik genieten. Die laatste meters tussen de kassa en de uitgang ervaarde ik dan ook als één grote glorietocht. Alsof ik Tom Dumoulin was, solo op weg naar de finish van de koninginnenrit naar Alpe d’Huez. Yeah baby!

Naarmate ik vaker vrij ademend boodschappen deed, ging dit natuurlijk steeds makkelijker en meer ontspannen. Toch was en ben ik me er nog heel vaak van bewust dat ik zonder mondkapje een supermarkt binnenga, al zijn de hartkloppingen en zweterige handjes er nu wel vanaf. Tegenwoordig is het vaak niet meer dan een vluchtige gewaarwording. En ik zou eerlijk gezegd niet eens weten of er nog een uitzonderingskaartje in mijn jas zit.

De laatste tijd komt het regelmatig voor dat ik me pas bij de groente of de zuivel realiseer dat ik vrij adem. En vandaag, lieve vrienden, heb ik een persoonlijk record gevestigd. Pas ná de kassa bedacht ik me dat ik mijn hele karretje had gevuld én afgerekend terwijl ik volkomen achteloos ademde! Wow, wat een verschil met de zenuwslopende bankroof die het eerst was!

Hoe ver kom jij tegenwoordig? Het fruit? Houdbare producten? Of ben je al zo geworteld in de nieuwe wereld dat je nu bij jezelf denkt ‘mondkapjes … mondkapjes?’

Roy’s Reis is het blog van Roy Bernabela waarin hij je meeneemt op zijn reis van de oude naar de nieuwe wereld.

Het innerlijke pad manifesteert zich in constant evoluerende gedachtes, gevoelens, twijfels en observaties. Het uiterlijke is het pad dat Roy bewandelt in het snel veranderende landschap van de buitenwereld: ‘s ochtends een teleurstelling omdat hij zijn kinderen niet meer naar zwemles kan brengen en ‘s middags opgetild worden door een nieuwe verbintenis met een medereiziger.

Wil je ook de rest van Roy's Reis lezen, reageren en meepraten? Word dan nu lid en krijg toegang tot de online community!